40 - யோக ரகசியம்

40 - யோக ரகசியம்

மணக்கால் நம்பி, "ஆளவந்தாரே! உமது பாட்டனார் நாதமுனிகள் என் ஆசாரியரான உய்யக்கொண்டாருக்கு உரைத்த ஒரு ரகசியத்தையும் உமக்குக் கூறுகிறேன்!" என்றார்.

நம்பி என்ன கூறப் போகிறாரோ என்ற பேராவலுடன் ஆளவந்தார் காத்திருந்தார்.

"ஆளவந்தாரே! இப்போது அடியேன் கூறப் போகும் உண்மைகள் பல காலமாகப் பரம ரகசியமாகப் பாதுகாக்கப்பட்டு வருபவை. நீரும் இதைப் புனிதமாகப் பாதுகாப்பீராக!" என்று கூறி, நாதமுனிகளுக்கு ஆழ்வார்திருநகரியில் யோக மார்க்கத்தில் நம்மாழ்வார் நேரில் அருளிச்செய்த உன்னத விசேஷார்த்தங்கள் அனைத்தையும் விரிவாக உபதேசித்தார். அத்துடன், "நம் வைணவத் தரிசனத்தை நெடுங்காலம் திருவரங்கத்தில் நிலைநிறுத்தி, பலருக்கும் சென்றடையுமாறு செய்வீராக!" என்று மனங்குளிர ஆசி வழங்கினார்.

ஆளவந்தார் நெஞ்சம் உருகி, "ஆசாரியரே! இந்த உன்னதப் பேரனுபவத்தை என்னவென்று கூறுவது! அன்று மடுக்கரையிலே கஜேந்திர ஆழ்வானை முதலையின் வாயிலிருந்து காத்தருளிய எம்பெருமானைப் போல, அடியேனை இந்த அற்பமான ராஜபோக வாழ்க்கையிலிருந்து இன்று மீட்டுக் காத்தீர்!" என்றார்.

மணக்கால் நம்பி தம்மைச் சந்தித்துத் தூதுவளைக் கீரையைக் கொடுத்த நாள் முதற்கொண்டு, திருவரங்கம் வரை தம்மை அழைத்து வந்து அரங்கனைக் காட்டிக் கொடுத்து, நாதமுனிகள் அவருக்கு உரைத்த விசேஷார்த்தங்கள் ஒவ்வொன்றாக நினைத்துப் பார்த்தபோது அவர்தம் உள்ளம் பேரதிசயத்திலும் பிரமிப்பிலும் ஆழ்ந்தது. மணக்கால் நம்பிக்குத் தாம் செய்யக்கூடிய கைம்மாறு ஏதுமில்லை என்பதை உணர்ந்து, அவரையே தம் உயிர்மூச்சான பற்றுக்கோடாகக் கொண்டு, அரங்கனின் திருவடி நிழலில் மணக்கால் நம்பியுடன் ஆளவந்தார் வாழ்ந்து வந்தார்.

ஆளவந்தார் மணக்கால் நம்பிகளின் திருவடி நிழலில் அமர்ந்து திவ்யார்த்தங்களைக் கற்றுத் தேர்ந்து வந்த அக்காலத்தில், அவர்தம் மூத்த திருக்குமாரர்களான திருவரங்கப் பெருமாள் அரையர், தெய்வத்துக்கரசு நம்பி, பிள்ளையரசு நம்பி ஆகிய மூவரும் திருவரங்கம் வந்தடைந்து, தம் தந்தையைப் போலவே, மணக்கால் நம்பிகளின் உன்னத உபதேசங்களால் ஈர்க்கப்பட்டு அவரிடமே சீடர்களாகச் சேர்ந்தனர்.

பின்னர்க் காலச்சுழற்சியில் ஆளவந்தார் தாமே ஆசாரிய பீடமேற்றுத் திருவரங்கத்தில் திவ்யப் பிரபந்தக் காலக்ஷேபங்களை நடத்தத் தொடங்கியபோது, அவர்தம் கடைசித் திருக்குமாரரான சொட்டை நம்பியும், சோழ மன்னனின் அரசதேவியான திருவரங்கத்தம்மனும், அரச புரோகிதரான நாதமுனிதாஸரும் ஆளவந்தாரின் திருவடிகளைச் சரணடைந்து அவர்தம் சீடர்களாயினர். (4)

ஒருநாள், விடியற்காலை வேளையில் ஆளவந்தார் வடதிருக்காவிரியில் தம் அனுஷ்டானங்களை முடித்துக்கொண்டு நீராடித் திரும்பிக்கொண்டிருந்தார்.

அந்தக் காலை வேளையிலும், காவிரிக் கரையோரமிருந்த மணல்வெளியில் சில சிறுவர்கள் உற்சாகமாக விளையாடிக்கொண்டிருந்தனர். ஒரு சிறுவன் மற்றொரு சிறுவனைத் தன் தோள்களின் மீது தூக்கிச் சுமந்தவாறு ஓட, மற்ற சிறுவர்கள் அவர்களைச் சுற்றி ஆரவாரமிட்டு ஓடிவந்தனர்.

அந்த விளையாட்டைக் கரையில் நின்று பார்த்துக்கொண்டிருந்த ஆளவந்தாரின் சீடரான பராங்குச தாசரின் கண்கள், ஆனந்தக் கண்ணீரால் பனித்திருந்தன. தோளின் மீது மற்றொருவனை ஏந்தி ஓடும் அச்சிறுவனின் தோற்றத்தில் முழுமையாகத் தம்மை இழந்து, நெஞ்சம் நெகிழ நின்று கொண்டிருந்தார். தன் அருகில் ஆளவந்தார் வந்து நிற்பதைக்கூட அறியாத அளவுக்கு அவருடைய உள்ளம் பரவசத்தில் ஆழ்ந்திருந்தது.

ஆளவந்தார் கருணையோடு தாசரின் தோளைத் தொட்டு, "பராங்குச தாசரே! அச்சிறுவர்களின் சாதாரண விளையாட்டைக் கண்டு உமது கண்கள் ஏன் இவ்வாறு கண்ணீரைப் பொழிகின்றன?" என்று வினவினார்.

பராங்குச தாசர் சட்டென்று உணர்வுபெற்றுத் திகைப்புற்று, ஆளவந்தாரின் திருவடிகளில் வீழ்ந்து வணங்கி எழுந்தார். "ஸ்வாமி! தோளின் மீது ஒருவன் மற்றவனைச் சுமந்து செல்லும் இந்த விளையாட்டைக் கண்ட கணத்தில், அடியேனின் அகக்கண்ணில் நம் திருப்பாணாழ்வார் லோகசாரங்க முனிவரின் தோள்களின் மீது முனிவாகனராக எழுந்தருளி, அரங்கனின் கருவறைக்குள் நுழைந்து, எம்பெருமானின் பாதாதிகேசப் பேரெழிலைக் கண்டு உருகி, 'கண்ட கண்கள் மற்றொன்றினைக் காணாவே!' என்று பாடி அரங்கனோடு சோதியான அந்தப் பேரனுபவம் அன்றோ என் நினைவில் மிளிர்ந்தது!" என்று உருகிய குரலில் உரைத்தார்.

அதே பரவச நிலையில், தம் நெஞ்சில் பொங்கி எழுந்த அந்த உன்னதமான உணர்வைக் கண்ணை மூடிக்கொண்டு, வடமொழிப் பாடலாகவே பாடினார்:

"ஆபாத சூடமனுபூய ஹரிம் சயாநம்

மத்யேகவேரஹிதுர் முதிதாந்தராத்மா |

அத்ரஷ்ட்ருதாம் நயநயோர் விஷயாந்தராணாம்

யோ நிச்சிகாய மநவை முநிவாஹநந்தம் ||"(1)

இதைக் கேட்ட ஆளவந்தார் பேரானந்தத்துடன், "ஆகா! 'இரு காவிரிகளுக்கு இடையே பாம்பணையில் கண்வளர்ந்தருளும் ஸ்ரீரங்கநாதனின் திருவடி முதல் திருமுடி வரையிலான பேரெழிலைக் கண்டு அனுபவித்து, அந்த அரங்கனின் திவ்ய உருவத்தைக் கண்ட என் கண்கள் இனி இவ்வுலகில் வேறெந்தப் பொருளையும் காணாது என்று அறுதியிட்டு உரைத்த லோகசாரங்க முனிவரின் தோள்மீது எழுந்தருளிய முனிவாகனரான திருப்பாணாழ்வாரை அடியேன் எப்போதும் தியானிக்கின்றேன்' என்ற உன்னதமான பொருளுடைய வரிகள் இவை!" என்று வியந்துரைத்தார்.

இப்பாடலின் ஆழமான பக்தி நயத்தையும், திருப்பாணாழ்வாரின் மீதான பராங்குச தாசரின் பேரன்பையும் கண்டு நெஞ்சம் நெகிழ்ந்த ஆளவந்தார், "நீர் அறிவில் மட்டும் அல்ல, பக்தியிலும் எல்லா விதத்திலும் மகா பரிபூர்ணர்! அந்தப் பெரிய பெருமாளிடம் பாணாழ்வாருக்கு இருந்த ஆழ்ந்த பக்தியை உம்மிடத்திலும் காண்கிறேன். நீர் உண்மையிலேயே 'பெரிய நம்பி' தான்!" என்று போற்றித் தழுவிக்கொண்டார்.

தொடர்ந்து, "நீர் பாடிய இந்த உன்னதமான வடமொழிப் பாடல், திருப்பாணாழ்வாரின் 'அமலனாதிபிரான்' திவ்யப் பிரபந்தத்திற்கு மிகப்பொருத்தமான தனியனாகும் தகுதியைப் பெற்றுள்ளது! இனி, அமலனாதிபிரான் பிரபந்தத்தைச் சேவிப்பதற்கு முன்பாக, நீர் அருளிய இந்தத் திவ்யச் சுலோகத்தையே அதற்குரிய தனியனாகச் சேர்த்துச் சேவிக்கக் கடவது! வரும் போது அதனை ஓலையில் எழுதிக்கொண்டு வாரும்!" என்று நியமித்தருளினார்.

அவர்களோடு, தேன்கூட்டை மொய்க்கும் தேனீக்களைப் போலத் திருக்கோட்டியூர் நம்பி, பெரிய திருமலை நம்பி, திருமாலை ஆண்டான், தெய்வவாரியாண்டான், வானமாமலை ஆண்டான், ஈஸ்வராண்டான், ஜீயராண்டான், ஆளவந்தார் ஆழ்வான், திருமோகூர் அப்பன், திருமோகூர் நின்றார், வேப்பெருமாள், திருக்கச்சி நம்பி, திருக்குருகூர் தாஸர், வகுளாபரண சோமையாஜியார், அம்மங்கி, ஆள்கொண்டி, வடமதுரையில் பிறந்த கோவிந்த தாஸர், சிறுபுள்ளூர் ஆவுடைப்பிள்ளை, கோமடத்தைச் சார்ந்த திருவிண்ணகரப்பன், திருமாலிருஞ்சோலைத்தாசர் என முதன்மைச் சீடர்களும், கணக்கற்ற அடியார்களும் ஆளவந்தாரின் திருவடி நிழலில் அமர்ந்து தொண்டாற்றி வந்தனர்.

திருவரங்கத்தில் மணக்கால் நம்பி தமக்கு உபதேசித்த திவ்யார்த்தங்களை எல்லாம் தம் சீடர்களுக்கு விரிவாக உபதேசித்து, பாஸ்கரனைப் போலப் பிரகாசிக்கும் மெய்ஞ்ஞானத்தை அவர்களுக்குப் புகட்டி வந்தார் ஆளவந்தார்.

ஒருநாள், ஆளவந்தார் தம் சீடர்களுக்குச் சடகோபனின் 'திருவிருத்தம்' பாசுரங்களின் நுட்பமான அர்த்தங்களை விவரித்துக் கொண்டிருக்க, சீடர்கள் யாவரும் மெய்மறந்து கேட்டுக் கொண்டிருந்தனர்.

ஆளவந்தார் பெரிய திருமலை நம்பியை நோக்கி, "அடுத்த பாசுரத்தைச் சேவியுங்கள்!" என்றார். திருமலை நம்பியும் தம் இனிய குரலில்:

கடம் ஆயினகள் கழித்து தன்

கால் வன்மையால், பல நாள்

தடம் ஆயின புக்கு, நீர் நிலை

நின்ற தவம் இது கொல்

குடம் ஆடி, இம் மண்ணும் விண்ணும்

குலுங்க உலகு அளந்து,

நடமாடிய பெருமான் உரு

ஒத்தன, நீலங்களே? (2)

என்ற பாசுரத்தைச் சேவிக்க, அனைவரும் பக்திப் பரவசத்தில் ஆழ்ந்தனர். ஆளவந்தார் அப்பாசுரத்தின் ஆழமான அர்த்தங்களை விவரிக்கத் தொடங்கினார்:

"ஆழ்வார் தம்மைப் பராங்குச நாயகியாகப் பாவித்து அருளிச்செய்த உன்னதமான பாசுரம் இது! இதில் நாயகி நீலோற்பல (கருநெய்தல்) மலர்களைப் பார்த்துக் கேட்கிறாள்: 'நீலோற்பல மலர்களே! ஆயர்பாடியில் குடக்கூத்து ஆடியவனும், விண்ணும் மண்ணும் குலுங்கும்படி உலகளந்து விளையாடியவனுமான அந்த எம்பெருமானின் திருமேனி நிறத்தை நீங்கள் எவ்வாறு பெற்றீர்கள்? அடர்ந்த காடுகளிலே பூத்து அழியாமல், நீர்நிலைகளிலே புக்கு, உங்கள் தண்டு எனும் ஒற்றைக் காலின் வலிமையால் பல நாட்கள் நீரில் நின்று தவம் புரிந்தீர்களோ? அந்தத் தவத்தின் பயனாகத்தானோ எம்பெருமானின் திருமேனி நீல நிறத்தைப் பெற்றீர்கள்?' என்று கேட்கிறாள். எம்பெருமானைப் பிரிந்த ஆற்றாமையைப் போக்கிக் கொள்ள விரும்பி நாயகி தன் கவனத்தை உலகப் பொருட்களின் பக்கம் திருப்புகிறாள்; ஆனால், அந்த உலகப் பொருட்களும் எம்பெருமானின் திவ்யமான உருவத்தையே அவளுக்கு நினைவூட்டி, அவளை மேலும் நலியச் செய்கின்றன!" என்று ஆளவந்தார் விளக்கமளித்தார். (1)

அப்போது ஆளவந்தாரின் சீடர்களுள் ஒருவர் தலைவணங்கி, "ஸ்வாமி! உலகிலுள்ள எல்லாப் பொருட்களும் எம்பெருமானை எவ்வாறு நினைவூட்ட முடியும்? இந்த உலகிற்கும் எம்பெருமானுக்கும் இடையே உள்ள அந்த ஆழமான ஆன்மீகத் தொடர்பு யாது?" என்று வினவினார்.

அச்சமயம், மணக்கால் நம்பி அங்கே எழுந்தருளினார். கோஷ்டியிலிருந்த சீடர்கள் யாவரும் பேரதிசயத்துடனும் மரியாதையுடனும் சட்டென்று எழுந்தனர். ஆளவந்தார் விரைந்து சென்று நம்பியின் திருவடிகளில் வீழ்ந்து பணிந்தார்.

மணக்கால் நம்பி புன்னகையுடன், "ஆளவந்தாரே! உமது உன்னதமான காலக்ஷேபக் கோஷ்டியைக் கலைக்க வேண்டாமே என்று, நீர் உரைத்த நயமான விசேஷார்த்தங்களை வெளியிலிருந்தபடியே சற்று நேரம் கேட்டுக் கொண்டிருந்தேன்! உமது பாட்டனாரான நாதமுனிகளே நேரில் வந்து உபதேசிப்பது போல அல்லவா இருக்கிறது!" என்று கூறி ஆளவந்தாரை வாஞ்சையோடு தழுவிக் கொண்டார்.

தொடர்ந்து மணக்கால் நம்பி, "உமது சீடன் கேட்ட அந்தக் கேள்விக்கு அடியேன் பதில் கூற அனுமதி தருவீரா?" என்று புன்னகையுடன் வினவினார்.

"பெரும் பாக்கியம் அன்றோ எங்களுக்கு!" என்றார் ஆளவந்தார்.

மணக்கால் நம்பி தொடர்ந்தார்: "இதே கேள்வியை நாதமுனிகளின் முதன்மைச் சீடரான குருகை காவலப்பனை நோக்கி ஒருவர் கேட்டார். அதற்கு அப்பன் அவரிடம், ‘எந்த உலகத்திற்கும் எந்த எம்பெருமானுக்கும் உள்ள தொடர்பைக் கேட்கிறாய்? ஜீவாத்மாவிற்கும் நம் உடம்பிற்கும் எப்படிப்பட்ட பிணைப்பு இருக்கிறதோ, அதே போன்றதுதான் எம்பெருமானுக்கும் இந்த உலகத்திற்குமான தொடர்பு!

இந்த உலகமே அவனுடைய சரீரம். உடலுக்குள் உயிர் இருப்பது போல, உலக உயிர்களுக்குள் எம்பெருமான் அந்தர்யாமியாக உறைகிறான்!’ என்றார் குருகை காவலப்பன். கேள்வி கேட்டவர் குருகை காவலப்பனிடம் மீண்டும், ‘ஸ்வாமி! எனக்கு எம்பெருமானை எப்போதும் நினைவில் வைத்திருப்பதற்கு ஒரு வழி சொல்ல வேண்டும்’ என்று வேண்டினார். அதற்குப் பதிலளித்த காவலப்பன், ‘நான் அதற்குப் பதில் சொல்கிறேன்; ஆனால், நீ எனக்கு எம்பெருமானை மறப்பதற்கு ஏதேனும் ஒரு வழி இருந்தால் சொல்லு பார்க்கலாம்!’ என்றார். அதாவது, உலகிலுள்ள எல்லாப் பொருட்களுக்குள்ளும் எம்பெருமான் அந்தர்யாமியாக உறைகின்றான். எனவே, எந்தப் பொருளைக் கண்டாலும் அப்பொருளில் எம்பெருமானின் நினைவே எழுகிறது! இதைத்தானே பராங்குச நாயகியும் தன் பாசுரத்தில் அருளிச்செய்கிறாள்!" என்றார்.

எல்லோரும் மணக்கால் நம்பியின் இந்த நுட்பமான விளக்கத்தைக் கேட்டு வியந்து நிற்கையில், நம்பி ஆளவந்தாரைக் கருணையுடன் தன் அருகில் அழைத்து, ரகசியமாக, "உமது பாட்டனாரான நாதமுனிகள் இன்னுமோர் உன்னத ரகசியத்தைக் குருகை காவலப்பனிடத்தில் கொடுத்து வைத்துள்ளார்! அதுதான் 'யோக ரகசியம்'. நீர் அவரிடம் சென்று அதைக் கற்றுத் தேருவீராக!" என்றார்.

"ஸ்வாமி! அந்த யோக ரகசியம் தங்களிடம் இல்லாமல் போனதன் காரணம் என்ன?" என்று ஆளவந்தார் வினவினார்.

அதற்கு நம்பி, "நாதமுனிகள் அதனை அடியேனுடைய ஆசாரியரான உய்யக்கொண்டாருக்கு உபதேசிக்க முற்பட்டபோது, 'அகில உலக மக்களும் உய்வடைவதற்கு ஆழ்வார்களின் அருளிச்செயல்களான திவ்யப் பிரபந்தங்களே போதுமானவை, நிலையானவை!' என்று கருதி உய்யக்கொண்டார் அதனை ஏற்க மறுத்துவிட்டார். என் ஆசாரியருக்கு அது இல்லாமல் போனதால் அடியேனுக்கும் அது கிட்டாமல் போயிற்று! ஆனால், நீர் அதனை அவசியம் அறிந்து கொள்ள வேண்டும்!" என்றார். (3)

"அதனை அடியேன் அறிந்துகொள்வதற்கு வேறு வழி ஏதேனும் உள்ளதா?" என்று ஆளவந்தார் ஆர்வத்துடன் கேட்டார்.

"நாட்டை ஆளும் அரசன் ஒருவன், தன் அரசி கருவுற்றிருக்கும் சமயம், குழந்தை பிறப்பதற்கு முன்பே தான் இறந்துவிடக்கூடிய சூழ்நிலை ஏற்படுகையில், தன் பெருஞ்செல்வங்களை எல்லாம் ஒரே இடத்தில் சேமித்து வைப்பது ஆபத்தானது என்று எண்ணி, பற்பல நம்பகமான இடங்களில் பிரித்து வைத்துவிட்டுச் செல்வது போல, உமது பாட்டனார் நாதமுனிகளும் தாம் கண்டறிந்த வேதாந்த தத்துவங்களை எல்லாம் உமக்கு உபதேசிக்கும் பொருட்டுப் பலரிடத்திலும் பிரித்துக் கொடுத்து வைத்துவிட்டுச் சென்றுள்ளார்! அந்த யோக ரகசியமானது வீரநாராயணபுரத்திற்கு அருகே உள்ள திருக்குருகை காவலப்பனிடம் பத்திரமாக இருக்கிறது!" என்றார் நம்பி.

ஆளவந்தார் உடனே, "ஆசாரியரே! அடியேன் இப்பொழுதே புறப்பட்டுச் சென்று அந்த யோக ரகசியத்தை அறிந்து கொள்ள விடை தந்தருள வேண்டும்!" என்று கைகூப்பி வேண்டினார்.

நம்பியும், "ஒப்பற்ற ஆளவந்தாரே! சென்று வாரும்!" என்று மனங்குளிர விடை கொடுத்தனுப்பினார்.

மணக்கால் நம்பியிடம் விடைபெற்ற ஆளவந்தாரும் அவருடைய சில சீடர்களும், திருவரங்கப் பெருநகரை விட்டுப் புறப்பட்டு வீரநாராயணபுரம் நோக்கித் தங்களின் யாத்திரையைத் தொடங்கினார்கள்.

சோலைகள் அடர்ந்து செழிக்கும் வீரநாராயணபுரத்தை வந்தடைந்து, அங்கே எழுந்தருளியிருக்கும் மன்னனாரை மனமுருகி வழிபட்டனர். பின்னர், யோக ரகசியத்தை அறிவதற்காகக் குருகை காவலப்பன் எழுந்தருளியிருக்கும் இடத்தைத் தேடிச் சென்றார்கள். செங்கதிரவன் மறையும் மாலை வேளையில், அடர்ந்த புதர்கள் சூழ்ந்த ஒரு சிறு குகைக்குள்ளே, அந்த மகாயோகியான குருகை காவலப்பன் எம்பெருமானின் தியானத்தில் ஆழ்ந்திருந்த பேரானந்தக் காட்சியைக் கண்டு ஆளவந்தார் மெய்சிலிர்த்து நின்றார்!

ஆளவந்தார் சற்று அருகில் நெருங்கி அத்தவயோகியைக் கண்டு கைகூப்பி வணங்கினார். அவர் திருமுன்னே சென்று நின்றால், தற்செயலாக எழும் இருமலோ, தும்மலோ அல்லது காலடியோசையோ அவருடைய யோக நிலையைக் கலைத்துவிடுமோ என்று அஞ்சி, தம் சீடர்களைச் சைகையாலேயே முற்றிலும் அமைதி காக்குமாறு பணித்தார்.

பின்னர், அங்கிருந்த ஒரு பெரும்பாறையின் பின்புறமாக மறைந்து நின்று, குருகை காவலப்பன் யோக நிலையிலிருந்து கண்விழிக்கும் தருணத்திற்காக அனைவரும் காத்துக் கொண்டிருந்தனர். சுற்றிலும் அசைவற்ற அமைதி குடிகொண்டிருக்க, அப்போது குகைக்குள்ளிருந்து கணீரென்ற ஒரு குரல் ஒலித்தது:

"இங்குச் சொட்டைக்குலத்தவர் எவரேனும் வந்திருக்கிறீரோ?"

அந்தக் குரல் மகாயோகியான குருகை காவலப்பனுடையது என்று சொல்லவும் வேண்டுமோ!

பாறை மறைவிலிருந்து உடனே வெளிப்பட்ட ஆளவந்தார், விரைந்து சென்று அவருடைய பாதங்களில் சாஷ்டாங்கமாக விழுந்து பணிந்து எழுந்தார். "அடியேன் யமுனைத்துறைவன்! சொட்டைக் குலத்தில் அவதரித்த ஒப்பற்ற நாதமுனிகள் என் பாட்டனார்!" என்று சொல்லி, திகைப்புடனும் ஆச்சரியத்துடனும், "ஸ்வாமி! அடியேன் இங்கு வந்து மறைவாக நிற்பதை எவ்வாறு அறிந்தீர்?" என்று வினவினார்.

குருகை காவலப்பன் வாஞ்சையுடன் புன்னகைத்து, "எம் ஆசாரியரின் குலக்கொழுந்தாக விளங்கும் யாமுனரே! கரிய நிறத்துத் திருமால் என்னோடு யோகத்தில் கலந்து ஆனந்தமடையும் சமயத்தில், பிராட்டியான திருமகளே வந்து அவனை அணைத்துக்கொண்டாலும் அவளை ஏறெடுத்தும் பாராமல் என்னோடு இன்புற்று இருப்பான்! ஆனால் இன்று, எனக்குப் பின்னாலே நீர் வந்து நிற்பதை உணர்ந்த அந்த அழகிய கண்ணன், என் தோள்களை அழுத்தி, உம்மைக் காண்பதற்காக ஆர்வத்துடன் எட்டிப் பார்த்து மகிழ்ந்தான்! அதுமட்டுமன்றி, என் கழுத்தையும் திருப்பி உங்களைப் பார்க்கச் செய்தான்! இவ்வாறு அந்த எம்பெருமான் சொட்டைக் குலத்தைச் சார்ந்தவர்களைத் தவிர வேறு எவர்க்கும் செய்யமாட்டான்! அதனால் தான் அந்த உன்னதமான குலத்தில் பிறந்தவர் எவரேனும் இங்கே வந்திருக்கிறார்களா என்று வினவினேன்!" என்றார்.

ஆளவந்தார் பரவசமடைந்து பணிவுடன், "ஒப்பற்ற அப்பனே! என் பாட்டனார் உங்களுக்கு உபதேசித்த யோக ரகசியத்தை நீங்கள் அடியேனுக்கு தயைகூர்ந்து உபதேசிக்க வேண்டும்!" என்று வேண்டினார்.

அதற்குச் சிரித்த முகமாகக் குருகை காவலப்பன், "அப்படியே செய்கிறோம்! நீர் வருகின்ற தை மாதம், புஷ்ய நட்சத்திரமும் குருபுஷ்ய யோகமும் கூடிய அபிஜித் முகூர்த்தத்திலே என் ஆசாரியரான நாதமுனிகள் குறித்தபடி அடியேன் அவருடைய திருவடியை அடையும் திருநாளும் அதுவே! அதனால் அதற்கு முன்னதாக நீர் வாரும்! அன்றைய தினம் அவர் முன்பு என்னிடத்தில் ஒப்படைத்துள்ள யோக ரகசியத்தை உமக்கு உபதேசிக்கிறேன்! இப்போது நீரும் உமது சீடர்களும் புறப்பட்டுச் செல்வீர்களாக!" என்று விடையளித்தார்.

ஆளவந்தாரும் அவருடைய சீடர்களும் குருகை காவலப்பன் கூறிய அந்தத் திவ்ய காலக் குறிப்பைக் கவனமாக ஓலையில் எழுதிக்கொண்டு, மீண்டும் திருவரங்கம் நோக்கிப் புறப்பட்டார்கள்.

ஆனால், திருவரங்கச் செல்வனான அரங்கனோ ஆளவந்தாருக்கு வேறு ஒரு திட்டத்தை அன்றே வகுத்து வைத்திருந்தான்!

./சுஜாதா தேசிகன்

பயணம் தொடரும்…

அடிக்குறிப்புகள்:

(1) பெரியநம்பிகள் இயற்பெயர் ஸ்ரீபராங்குச தாசர் ; எல்லோரும் அவரை அன்புடன் ’பெரிய நம்பி’ என்று அழைத்தார்கள். அவர் அமலனாதிபிரானுக்கு இந்த தனியனை சம்ர்பித்தார். சிறுவர்கள் விளையாடும் இந்த நிகழ்வு முழுவதும் கற்பனை.

(2) திருவிருத்தம் - குருகைகாவலப்பன் ஐதீகம்.

(3) பிணம் கிடக்க மணம் புணராலாமோ" என்றது குருபரம்பரை

(4) ஆளவந்தாரின் திருக்குமாரர்கள் நால்வரும் மணக்கால் நம்பியை ஆசரியத்தார்கள் என்று இருக்கிறது. சில புத்தகங்களில் சொட்டை நம்பி பெயர் இல்லை. சில புத்தகங்களில் இருக்கிறது. புத்தகங்களில் இருக்கிறது.