இராமாநுசன் அடிப் பூமன்னவே

48 - ஆகாசகங்கை காவிரியும் கொள்ளிடமும் இரு கரங்களை நீட்டித் தழுவிக்கொண்டிருக்கும் திருவரங்கத்தின் மடியில், ஆளவந்தார் மீண்டும் காலடி எடுத்து வைத்த நாள் அது. தென்னாட்டுத் திருப்பதிகளையெல்லாம் சேவித்து, வழிநெடுகிலும் ஆழ்வார் பாசுரங்களால் அரங்கனை அனுபவித்தவாறு வந்தாலும், 'பவிஷ்யதாசாரியரை இன்னும் காணவில்லையே' என்ற ஏக்கத்தையும், நாதமுனிகளின் யோக ரகசியத்தையும் பெற முடியவில்லையே என்ற குறையையும் நெஞ்சின் ஆழத்தில் புதைத்துக்கொண்டுதான் அவர் திரும்பியிருந்தார். அந்த ஏக்கங்களை அரங்கனின் திருவடிகளில் இறக்கி வைத்துவிட்டு, பெரிய பெருமாளின் சந்நிதி, தாயின் மடியைப் போல அவரை அணைத்துக்கொண்டது. அவர் திருவரங்கம் திரும்பிய சில நாட்களிலேயே, குருகைக் காவலப்பனைக் காணச் சென்றிருந்த சில சீடர்கள் ஆளவந்தார் மடத்துக்கு வந்து சேர்ந்தார்கள். அவர்களின் முகத்தில் களை இல்லை. "ஸ்வாமி! நாங்கள் சென்று சேர்ந்தபோது, உங்களை வரச் சொன்ன அதே நாளில் குருகைக் காவலப்பன் நாதமுனிகளின் திருவடிகளை அடைந்துவிட்டார்!" என்று நா தழுதழுக்கச் சொன்னார்கள். இதைக் கேட்டதும் ஆளவந்தாரின் நெஞ்சம் கனத்தது. அந்தத் துயரை வெல்வதற்காகவே,...

4 7 - மண்ணுக்கு மண் இட்ட மாறனேர் நம்பி திருவனந்தபுரத்து எம்பெருமானிடம் விடைபெற்றுக்கொண்டு, கைநழுவிப்போன யோக நெறியின் ஏக்கத்தோடும், விசிஷ்டாத்வைத தர்சனத்தை ஆளப்போகும் அந்தப் 'பவிஷ்யதாசாரியரை' இன்னும் கண்டடைய முடியவில்லையே என்ற உள்ளத் தவிப்போடும் ஆளவந்தார் தம் சீடர் குழாமுடன் திருவரங்கம் நோக்கிப் புறப்பட்டார். தென்நாட்டு எல்லைகளைக் கடந்து, வழியிலிருந்த திவ்யதேசங்களை ஆழ்வார் பாசுரங்களால் மங்களாசாசனம் செய்தவாறே பாண்டி நாட்டைத் தாண்டி வந்துகொண்டிருந்தார்கள். அவர்கள் 'புராந்தகம்' (3) என்னும் அமைதியான கிராமத்தின் அருகே அவர்கள் வந்து சேர்ந்தத சமயம், நண்பகல் வெயில் சுட்டெரிக்கத் தொடங்கியது. வழியோரத்தில் தழைத்து விரிந்திருந்த பிரம்மாண்டமான புளியமரம் ஒன்று, பயணக் களைப்பைப் போக்கும் பசுங்குடையாகக் குளிர்நிழல் பரப்பி நின்றது. திருக்குருகூரில் நம்மாழ்வார் பதினாறு ஆண்டுகள் யோகத்தில் வீற்றிருந்த 'திருப்புளி' மரத்தை நினைவூட்டுவது போல, அந்தப் புளியமரம் பச்சைப் பசேலென்ற இலைகளுடன் அகன்று விரிந்து காட்சியளித்தது. அதைக் கண்ட ஆளவந்தார் இரண்டு கைகளையும் தலைக்கு மேல் உயர்த்தி அஞ்சலி செய...

46 - கால தேவனின் கணக்கு திருவரங்கத்தில் மடத்தையும் அரங்கனையும் கவனித்துக்கொள்ளுமாறு தெய்வவாரியாண்டானை நியமித்துவிட்டு ஆளவந்தார் திருவனந்தபுரம் நோக்கிப் புறப்பட்டார். ஆனால் ஆண்டானுக்கோ ஆளவந்தாரைக் காணாமல் இருப்பே கொள்ளவில்லை. அவர் ஏங்கி, நோய்வாய்ப்பட்டுக் கிடக்க, மடத்து முதலிகள் அவரை ஒரு கட்டணத்தில் வைத்துத் திருவனந்தபுரம் நோக்கிப் புறப்பட்டார்கள். திருவனந்தபுரம் நெருங்க நெருங்க ஆண்டான் புத்துணர்ச்சி பெற்று… எழுந்திருக்கவே முடியாத நிலையில் இருந்த ஆண்டான் சட்டென்று கட்டிலிலிருந்து கீழே குதித்து வேகமாக நடக்கத் தொடங்கியதும், சுமந்துவந்த முதலிகள் செய்வதறியாது திகைத்து நின்றனர். "ஆண்டானே! நில்லுங்கள்! நில்லுங்கள்!" என்று அவர்கள் கூவியபடி பின்னால் ஓடிவர, தெய்வவாரியாண்டானின் கவனமோ எதிலும் பதியவில்லை. தன் உயிரையே தன்னிடம் மீட்டுத் தந்த ஆசாரியரின் திருவடிகளை நோக்கி, உடலின் எல்லைகளையெல்லாம் கடந்த ஒரு பேராற்றல் அவரை உந்தித் தள்ளிக்கொண்டிருந்தது. ஆரல்வாய்மொழிக் கணவாயைக் கடந்து, திருப்பதிசாரத்தின் பசுஞ்சோலைகளையும் தாண்டி, மணற்பாதைகளில் ஓட்டமும் நடையுமாக அனந்தபுரத்துத் திசையை நோக்கி விரைந்த...

45 - சஞ்சீவினித் தென்றல் ஆளவந்தாரும் அவருடைய சீடர்களும், ஆழ்வார்திருநகரியிலிருந்து தென்மேற்கே வானமாமலை (நாங்குநேரி) தோதாத்ரிப் பெருமாளையும் சேவித்துவிட்டு, பொதிகை மலைச்சாரலில் அமைந்த திருக்குறுங்குடி நம்பிகோயிலை அடைந்தார்கள். திருமங்கையாழ்வார் பரமபதம் அடைந்த அந்தப் புனிதமான இடத்தில் நின்று நம்பிப் பெருமாளைத் தொழுதபோது, அவருடைய கண்முன்னே ஒரு பிரம்மாண்டமான இயற்கை அரண் எழுந்து நின்றது! அதுதான் விண்ணை முட்டும் மேற்குத் தொடர்ச்சி மலைத்தொடர்! விண்ணைத் தொட்டு நிற்கும் பொதிகை மலையும் மகேந்திரகிரியும் சுவர் போல எழுந்து, மலைநாட்டிற்குள் நுழைய விடாமல் வழியை அடைத்தன. ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன், அந்தச் செங்குத்தான பாறைச் சரிவுகளிலும் அடர்ந்த வனங்களிலும் ஏறி மேற்குத் தொடர்ச்சி மலையைக் கடப்பது என்பது இயலாத காரியம். அப்போது அங்கே ஆடு மேய்க்கும் உள்ளூர் ஆயர்களின் வழிகாட்டுதலால், ஆளவந்தார் தம் சீடர்களுடன் மலைகளைக் கடக்க முயலாமல், இயற்கையாகவே இரு பெரும் மலைகளுக்கு இடையே பிளந்து அமைந்திருந்த ஒரு சமவெளிப் பெருவழியை அடைந்தார். அதுவே ஆரல்வாய்மொழிப் பெருவழி! மேற்கே மகேந்திரகிரியும், கிழக்கே மருந்துவாழ் மலையும் ...

44 - ஆண்டானின் பிரேமை திருவரங்கத்தரையர் பாடிய 'கடுவினை களையலாகும்...' என்ற திருவாய்மொழிப் பாசுரத்தின் வழியே, சாட்சாத் நம்மாழ்வாரே தமக்கு உத்தரவிட்டதாக உணர்ந்த ஆளவந்தார், ஒரு கணமும் தாமதிக்கவில்லை! கையில் திரிதண்டத்தையும், நெஞ்சில் அகலாத எம்பெருமான் சிந்தனையையும் ஏந்தியவாறு, தம்முடைய பிரிய சீடர்களான பெரிய நம்பி, பெரிய திருமலை நம்பி உள்ளிட்ட அடியார்கள் கூட்டம் சூழத் தென்திசை நோக்கித் தம் யாத்திரையைத் தொடங்கினார். ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முந்தைய தமிழகம்! இன்றைக்கு நாம் காணும் தார்ச்சாலைகளோ, பாலங்களோ அன்று கிடையாது. அடர்ந்த காடுகளும், சலசலவென ஓடும் நதிப் பள்ளத்தாக்குகளும், வனவிலங்குகள் நிறைந்த புதர்களுக்கு நடுவே சென்ற ஒற்றையடிப் பாதைகளுமே வழிப்போக்கர்களின் வழிகளாக அமைந்திருந்தன. எனினும், ஸ்ரீவைஷ்ணவப் பேரமைப்பைப் பாதுகாக்கப் போகும் அந்தப் 'பவிஷ்யதாசாரியரைத்' தேடிக் கண்டடையும் ஏக லட்சியம், ஆளவந்தாரின் நடையில் சிம்மத்தின் மிடுக்கையும் அதிவேகத்தையும் கொடுத்திருந்தது. ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முந்தைய தமிழகத்தில் ஆளவந்தாருடன் பயணிக்க நம் வாசகர்களை அன்புடன் அழைக்கிறோம்! காவிரித் தாயின் தென...

43 - அரையர் காட்டிய திசை  திருவரங்க மாநகரில் அன்றைய அந்திப் பொழுதில், செவ்வானக் கதிர்கள் மெல்ல மறையத் தொடங்கின. காவிரித் தாயின் இரு கரைகளையும் தழுவி வந்த தென்றல் காற்றில் மல்லிகையின் நறுமணமும் சந்தனக் குழம்பின் வாசனையும் கலந்து வீசின.  ஆளவந்தார் தம் ஆசிரமத்தில் ஆழ்ந்த யோகத் தியானத்திலிருந்து விழித்தெழுவது போலத் திடீரெனப் பரபரப்புடன் காணப்பட்டார். காரணம், அரங்கமாநகரின் அரசனான அழகியமணவாளன் புறப்பாட்டிற்கு நேரமாகிவிட்டதே! “அடடா! பகவத் குணானுபவக் காலக்ஷேபத்தில் நேரம் போனதே தெரியவில்லையே! நமக்காக நம் அழகியமணவாளன் காத்துக்கொண்டிருக்க மாட்டானே!” என்றவாறே ஆளவந்தார் அவசரமாகக் கோயிலை நோக்கி நடக்கத் தொடங்கினார் வீதியில் எதிரே விரைந்து வந்த அடியார் ஒருவர் அவரைச் சேவித்துவிட்டு, “ஸ்வாமி! அழகியமணவாளன் திருவீதிப் புறப்பாட்டிற்கு எழுந்தருளிவிட்டார்!” என்று கூறவே, ஆளவந்தாரின் கம்பீரமான மிடுக்கு நடை அதிவேக ஓட்டமாக மாறியது! “நம் அழகியமணவாளனின் சாத்துப்படிச் சேவையைக் காணக் கண்கோடி வேண்டும்!” என்று ஊர் மக்கள் இங்கும் அங்கும் பேரார்வத்துடன் தெருக்களில் திரண்டு ஓடிக்கொண்டிருந்தார்கள். மாடமாளிகைகள் ந...

42 - ஸ்தோத்ர ரத்னம் திருவரங்க மாநகரில் ஆளவந்தாரின் ஆசிரமத்தில், நாள்தோறும் சிஷ்யர்களும் அடியார்களுமாகப் பெருந்திரளான கூட்டம் புடைசூழ, அந்த இடமே ஒரு மாபெரும் திருவிழா போலக் காட்சியளித்துக் கொண்டிருந்தது. அந்தத் திரளான கூட்டத்திற்கு ஒரு விசேஷமான காரணமும் இல்லாமலில்லை! பெற்ற கன்றுக்குத் தாய் பசுவானது ஆசையும் அன்பும் பெருகப் பாலைச் சுரந்து அளிப்பது போல, ஆளவந்தார் பிறருக்குத் தாம் செய்வது ஓர் உபகாரம் என்று எண்ணாமல், தன் வாழ்நாளின் பாக்கியமாகவே நினைத்து, ஸ்ரீஆண்டாள் அருளிச்செய்த திருப்பாவைப் பாசுரங்களின் உன்னதமான அமுத ரசத்தைப் பருகக் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தார்! பேரார்வத்தோடு அங்கே என்ன நடைபெறுகிறது என்று காண, நேயர்களை அன்போடு அழைக்கிறோம்! ஆளவந்தாரின் கணீரென்ற குரல் ஆசிரமத்தின் மண்டபம் முழுவதும் எதிரொலித்தது: “...நாயகனாய் நின்ற நந்தகோபனுடைய கோயில் காப்பானிடம் உள்ளே செல்வதற்கு அனுமதி வேண்டி ஆயர்பாடிச் சிறுமிகள் நின்றனர். இவர்களுக்குக் கண்ணபிரான் ஒருவனே நாயகனேயன்றி, கோயில் காப்பவனோ அல்லது நந்தகோபனோ நாயகன் அல்லவே! அப்படியிருக்க, இவர்களை 'நாயகன்' என்று ஆயர் சிறுமிகள் அழைத்தது எதனால்? சாத்...

41 - உய்ய செய்பவனை தேடு! (சென்ற பகுதியில்… ஆளவந்தாரும் அவருடைய சீடர்களும் குருகை காவலப்பன் கூறிய அவசியமான தகவல்களை கவனமாக ஓலையில் எழுதிக்கொண்டு, மீண்டும் திருவரங்கம் நோக்கிப் புறப்பட்டார்கள். …] வானம் மப்பும் மந்தாரமுமாக மங்கிக் கிடந்தது. கதிரவன் மேகக் கூட்டங்களுக்குப் பின்னே ஒளிந்துகொள்ள, அந்திப் பொழுதின் நிழல்கள் மெல்லப் படரத் தொடங்கின. மரங்களின் இலைகள்கூட அசைவின்றி உறைந்து நிற்க, சுற்றிலும் ஒருவித விசித்திரமான நிசப்தம் நிலவியது. அந்த அமைதியைக் கிழித்துக்கொண்டு எங்கோ ஒரு பறவையின் சோகக் குரல் மட்டுமே ஒலித்து அடங்கியது. திருவரங்க மாநகரை நோக்கி யாத்திரை செய்து கொண்டிருந்த ஆளவந்தாரின் மனம் ஏனோ சஞ்சலத்தில் ஆழ்ந்திருந்தது. அதற்கான காரணம் என்னவென்று அறிய முடியாமல் தவித்த அவருடைய நெஞ்சம், திருவரங்கத்தில் வீற்றிருக்கும் தம் ஆசாரியரான மணக்கால் நம்பியின் நினைவிலேயே லயித்திருந்தது. "என் உள்ளத்தின் வேகத்திற்கு இந்த உடலும் கால்களும் ஈடுகொடுக்க முடியவில்லையே!" என்று வருந்தியவாறே, நடையின் வேகத்தை அதிகரித்துத் தம் சீடர்களை நோக்கி, "சற்று விரைவாக நடக்கலாம்!" என்றார். ஆளவந்தாரும் அ...