17 - தாளப் பரீட்சை

17 - தாளப் பரீட்சை

கங்கைகொண்ட சோழபுரத்தின் எழில்மிகு பேரவை மாளிகை அன்று விளக்கொளிகளாலும், பட்டுத் திரைச்சீலைகளாலும், நறுமணத் தைலங்களின் நறுபுகையினாலும் இந்திர சபையைப் போல் பொலிந்துகொண்டிருந்தது. சிங்காசனத்தில் வீற்றிருந்த சோழ மன்னனுக்கு இருபுறமும் கவரி வீசும் மங்கையரும், அவையில் அமைச்சர்களும், மாண்டலீகர்களும், தூர தேசத்து வர்த்தகர்களும் வழக்கம் போல் வீற்றிருந்தனர்.

அப்பொழுது, சிவந்த வாயையும், மெல்லிய இடையையும் உடைய இரு இளம் மங்கையருக்கிடையே நிகழ்ந்த சிறு இசை விவாதம், பெரும் சச்சரவாக உருவெடுத்து, இறுதியாக அரசனின் முன்பே தீர்ப்புக்காக வந்து நின்றது. 

அரசன் தன் கம்பீரமான முகத்தில் புன்னகை அரும்ப, "அவையினரே! இங்குக் கூடியிருக்கும் இப்பெண்களுக்குள் என்னதான் வழக்கு?" என்று வினவினான்.

அவையிலிருந்த மூத்த மந்திரி ஒருவர் கைகூப்பி எழுந்து நின்று, "அரசே! தங்களின் மாளிகைக்கு இசைப்பணி செய்ய வந்திருக்கும் இவ்விரு பெண்களும் தங்களின் கானத்திறமையால் அவையினரை வியப்பிலாழ்த்தினர். இதோ, சிவந்த இதழ்களையும் செந்தாமரை போன்ற முகத்தையும் கொண்ட இந்தப் பெண்மணி நாம் அனைவரும் ரசித்து எளிதில் அநுபவிக்கக்கூடிய பாடல்களைப் பாடினாள். இதோ, பட்டுக்கொடி போன்ற மெல்லிய இடையையும், ஞானப் பிரகாசம் வீசும் விழிகளையும் உடைய இந்தப் பெண் பாடியது இனிமையாக இருந்தாலும், இங்குள்ளவர்களுக்கு அவ்வளவாகப் புரியவில்லை!"

அப்போது அந்தப் பெண் அரசனையும் மந்திரிகளையும் வணங்கி, "அரசே! குறுக்கிடுவதற்கு மன்னிக்க வேண்டும். நான் பாடியது, தேவர்கள் உகந்து கேட்கும் 'தேவகானம்'(1). இது சாதாரண மானிடர்களுக்குப் புரியவில்லை என்பதில் வியப்பில்லை. இந்தச் சபையில் மனிதர்களே இருப்பதால், மனித கானம் பாடிய என் தோழியைப் புகழ்கிறார்கள். எனக்கு உங்கள் மீது நம்பிக்கை இருக்கிறது! தாங்கள் தான் நன்கு ஆராய்ந்து, எது உன்னதமான இசை என்று உங்கள் செங்கோல் வழுவாது தீர்ப்பளிக்க வேண்டும்!" என்றாள். 

மன்னன் புன்னகையோடு அப்பெண்களை நோக்கி, "மங்கையரே! உங்கள் கானத் திறத்தை மீண்டும் ஒருமுறை அவையினருக்குக் காண்பியுங்கள்!" என்று உத்தரவிட்டான். 

அரசனின் சைகையைப் பெற்றதும், சிவந்த வாயைக் கொண்ட மங்கை தன் வீணையை மீட்டி, சிருங்கார ரசமும் உலகியல் இன்பமும் ததும்பும் ராகத்தில் பாடத் தொடங்கினாள். அவளது குரல் இனிமையாகவும், உணர்ச்சிகளைத் தூண்டுவதாகவும் இருந்ததால், அவையில் கூடி நின்ற மந்திரிமார்களும், சோழ நாட்டுப் பெரு வணிகர்களும் தங்களை மறந்து கைகொட்டி ரசித்தனர். 

அடுத்து, மெல்லிய இடையைக் கொண்ட மங்கை, தன் ஒப்பற்ற வீணையின் நரம்புகளை விரல்களால் மெல்ல வருடி, தேவகானத்தை இசைக்கத் தொடங்கினாள். அவளது கானம், வேத மந்திரங்களின் உட்பொருளைத் தாங்கி, நாடி நரம்புகளைத் தாண்டி, ஆன்மாவை இறைவனிடம் சேர்க்கும் உன்னத தெய்வீகப் பண்களில் அமைந்திருந்தது. ஆனால் சபையில் உள்ளவர்களால் அதை ரசிக்க முடியவில்லை. அவையில் விவரிக்க இயலாததொரு நிசப்தம் நிலவியது.

சோழ மன்னன் தன் அமைச்சர்களிடமும், அங்கிருந்த பண்டிதர்களிடமும், வர்த்தகர்களிடமும் ஆலோசித்துவிட்டு, தேவகானம் பாடிய பெண்ணை நோக்கி, "இருவரும் பாடிய பாட்டைக் கேட்டோம். மனித கானம் என்று நீ இகழ்ந்து பேசிய இசைதான் எங்களைப் போன்ற அற்பமான மனிதர்களுக்கு புரிகிறது. அதைதான் எங்களால் ரசிக்க முடிகிறது. எக்காலத்திலும் நீ கூறும் அற்பமான மனித கானத்திற்கு இணையாகுமோ உன் தேவகானம்? பெண்ணே! உன் இசை தெய்வீகமானது என்று நீ கூறினாலும், அதன் நுணுக்கமும் ஆழமும் எங்களுடைய இந்த ஊனக் காதுகளுக்குப் புரியவில்லை. புரியாத இசையை எங்களால் போற்றவோ, அதற்குப் பெருமை சேர்க்கவோ இயலாது!" என்று கூறினான். 

அதன்பின், மனித கானம் பாடிய பெண்ணைப் போற்றிப் பாராட்டி, அவளுக்கு உயர்ந்த பட்டு ஆடைகளையும், நவரத்தின ஆபரணங்களையும் அரச பரிசாக வழங்கிக் கௌரவித்தான். 

இதனால் பெரிதும் புறக்கணிக்கப்பட்ட தேவகானம் இசைத்த பெண்மணி, அவமானத்தாலும் கோபத்தாலும் சிவந்த கண்களுடன் மன்னனை ள்நோக்கினாள். 

"மண்ணுலகத்து மானிடர்கள் அறியாத என் தேவகானத்தின் பெருமையை விண்ணுலகத்துத் தேவர்களே அறிவர்! இந்த நாட்டு அரசனைத் தேவன் என்று புலவர்கள்  போற்றினாலும், அரசனும் சாதாரண மானிடன்தான் என்று இன்று நிரூபணமானது! உலகியல் இன்பத்தில் மூழ்கிக் கிடக்கும் இந்த அரசவைக்கு இனி நான் பாடப் போவதில்லை. திருமால் கோயில்கொண்டிருக்கும் திவ்யதேசங்களுக்கு எல்லாம் சென்று, அந்த எம்பெருமானின் திருமுன்பே என் கானத்தை உள்ளமுருகப் பாடி, எம்பெருமானையும் அவர்தம் அடியார்களையுமே மகிழ்விக்கப் போகிறேன்! என்றாவது ஒருநாள் என்னுடைய கானத்திற்கு உன்னதமான அங்கீகாரம் கிட்டும்!" என்று வருத்தமும் சீற்றமும் கலந்த கம்பீரமான குரலில் சபையினரிடம் உரைத்துவிட்டு, தன் வீணையை அணைத்தபடி அரசவையை விட்டு வெளியேறினாள்.

அரசவையின் ஆடம்பரங்களையும் உலகியல் செல்வங்களையும் உதறித் தள்ளிய அந்த மங்கை, தன் ஒப்பற்ற வீணையைத் தன் நெஞ்சோடு அணைத்துக்கொண்டாள். எம்பெருமான் ஸ்ரீமன் நாராயணன் எழுந்தருளியிருக்கும் திவ்யதேசங்கள்தோறும் பாதயாத்திரையாகச் சென்று, தன் தேவகானத்தைப் பொழிந்து உருகினாள். காவிரியின் மணல் பரப்பிலும், அரங்கனின் சந்நிதி முன்றிலிலும், குடந்தை சார்ங்கபாணியின் திருமுன்பிலும் அவளது வீணைநாதமும், பண்ணிசையும் கண்ணீர் மல்கும் அடியவர்களின் நெஞ்சங்களைக் குளிரவைத்தன. 

ஒருநாள், அவள் எழில் கொஞ்சும் வீரநாராயணபுரத்து விண்ணகரத் திருக்கோவிலை வந்தடைந்தாள். கர்ப்பகிரஹத்தில் குளிர்ந்த திருத்துழாய் மாலையும், புதுச்சந்தன நறுமணமும் சூழ்ந்திருக்க, மூலவரான ஸ்ரீவீரநாராயணப் பெருமாளின் சந்நிதிக்கு எதிரே நின்றுகொண்டு, தன் வீணையின் நரம்புகளை நெகிழ்ந்து மீட்டினாள். தன் ஆத்மாவை உருக்கி, கசிந்துருகும் தேவகானத்தைப் பாடினாள்.

அச்சமயம், சந்நிதியின் அந்தராளத்தில் (கருவறைக்கும் மண்டபத்திற்கும் நடுவில் இருக்கும் கூடம்) ஆழ்ந்த தியானத்தில் நின்றுகொண்டிருந்த நாதமுனிகள், காதுகளில் தேனாகப் பாய்ந்த அந்த இசையைக் கேட்டுத் திடுக்கிட்டு விழித்தார். அவர்தம் நெஞ்சம் அந்த இன்னிசையின் தெய்வீகப் பரிமாணத்தைக் கண்டு பரவசமடைந்தது. 

"குழந்தாய்! நீ யார்? உன்னுடைய இந்தத் தேவகானத்தில் அடியேன் மயங்கினேன். எம் சடகோபனின் பாசுரங்களின் இசையழகைக் கண்டேன்! இப்புவி மண்டலத்தில் உனது தேவகானத்திற்குச் சமானமான உன்னத இசையை இதுவரை வேறெங்கும் கேட்டதில்லை. உனக்கு எம்பெருமானின் பேரருள் கிட்டுவதாக!" என்று நெஞ்சுருகிப் பாராட்டினார் நாதமுனிகள். மேலும், அவளுக்குத் திருக்கோவிலின் தீர்த்தப் பிரசாதங்களையும், திருத்துழாய் மாலையையும் கொடுத்து ஆசீர்வதித்தார்.

அந்தப் பிரசாதத்தின் பெருமையாலும், நாதமுனிகளின் திவ்யமான ஆசியினாலும் உள்ளம் குளிர்ந்த அந்த மங்கை, தன் தேவகானத்திற்கு இறுதியாக ஒரு பேராற்றல் மிக்க சான்று கிடைத்துவிட்டதாக உணர்ந்தாள். அவளது முகத்தில் வீரம் கலந்த பேரொளி பிறந்தது. உடனடியாகத் தன் வீணையைச் சுமந்துகொண்டு, மின்னல் வேகத்தில் சோழப் பேரரசின் தலைநகரான கங்கைகொண்ட சோழபுரத்து அரசவையை நோக்கிப் புறப்பட்டுச் சென்றாள்.

பிரசாதங்களை வாங்கிக்கொண்ட இந்த மங்கை ஏன் இப்படி ஓடுகிறாள் என்று நாதமுனிகள் வியந்தார்.

அரசவையில் நுழைந்த அவள், தன் கழுத்தில் நாதமுனிகள் சூட்டியிருந்த பெருமாளின் பிரசாத மாலையையும் திருத்துழாயையும் கைகளில் ஏந்தினாள்.

"அரசே! அன்று இதே அவையில் என்னுடைய தேவகானத்தைப் பாமரத்தனமாகப் புறக்கணித்தீர்கள். உலகியல் இன்பம் தரும் அற்ப மனித கானத்திற்குப் பொன்னும் மணியும் அள்ளித் தந்து கௌரவித்தீர்கள். ஆனால், இதோ பாருங்கள்! இந்த உலகமே போற்றும் தவ முனிவரான நாதமுனிகள், அடியேனின் தேவகானத்தைக் கேட்டு மெய்மறந்து பாராட்டி, காட்டுமன்னார் கோயில் சந்நிதியில் வைத்து இந்தப் பிரசாத மாலையைச் சூட்டி ஆசீர்வதித்தார்! உண்மையான இசையறிவும், தேவகானத்தின் பெருமையும் அறிந்த அந்த ஆசாரியரை இந்த அவைக்கு வரவழையுங்கள்! மீண்டும் எங்களிருவரையும் பாடச் செய்து, அவர் முன்னிலையில் தீர்ப்பு வழங்குங்கள்! நான் தோற்றேனாகில், இதோ என் உயிருக்கு நிகரான இந்த வீணையை இனி நான் தொடமாட்டேன்!" என்று சபதமுடன் கம்பீரமாக உரைத்தாள்.

சோழ மன்னன் அவளது பேச்சைக் கேட்டு வியப்படைந்தான். உடனே தன் சபையைக் கூட்டி, நாதமுனிகளை அரச மரியாதையோடு அழைத்து வருமாறு வீரநாராயணபுரத்திற்குத் தூதர்கள் வழியே திருமுகம் (ஓலை) அனுப்பினான். 

நாதமுனிகளும் சோழ மன்னனின் தூதர்களோடு அரசவைக்கு வந்துசேர்ந்தார். அவரோடு அவர்தம் அன்பான மருமக்களான மேலையகத்தாழ்வானும் கீழையகத்தாழ்வானும் உடன் வந்திருந்தனர்.

அரசவையில், பாட்டினால் மாறுபட்டு நிற்கும் இரு பெண்களும் தத்தம் வீணைகளுடன் ஆயத்தமாக இருந்தனர். சோழ மன்னன் கைகளை உயர்த்த, அந்த இரு பெண்களும் தத்தம் இசையை மீட்டிப் பாடினர். 

இருவரின் பாடலையும் மிக உற்று நோக்கிக் கேட்ட நாதமுனிகள், மன்னனையும் அவையினரையும் நோக்கித் தன் கம்பீரமான ஆசாரியக் குரலில் உரைக்கத் தொடங்கினார்:

"அரசே! மனித கானத்தின் சுவையைச் சாதாரண மனித மனங்களே எளிதில் உணர்ந்துகொள்ள முடியும். ஆனால், தேவகானத்தின் உன்னதப் பரிமாணமும், அதன் ஆழமான ஒலி நுணுக்கங்களும், பண்களின் தெய்வீக அமைப்புகளும் மண்ணுலகத்தவரைக் கடந்து விண்ணுலகத்துத் தேவர்களாலேயே உணரத்தக்கவை!" என்றார் அமைதியாக.

நாதமுனிகளின் இந்த உரையைக் கேட்டதும், அவையில் இருந்த பிரதான மந்திரிக்குக் கோபம் தலைக்கேறியது. அவர் ஆசனத்தை விட்டு எழுந்து, "நாதமுனிகளே! தேவகானத்தைச் சாதாரண மனிதர்களால் உணர முடியாது என்று நீர் கூறுவதைப் பார்த்தால், சோழப் பேரரசின் மாமன்னரையும் நீர் இசையறியாத சாதாரண மனிதர் என்று மறைமுகமாகக் குறிப்பிடுகிறீர் போலிருக்கிறது! நீரும் இந்த மண்ணில் பிறந்த சாதாரண மனிதர்தானே? உமக்கு மட்டும் எப்படி இந்தத் தேவகானத்தின் ரகசியம் தெரிந்தது? உமது திறமையை எவ்வாறு நாங்கள் நம்புவது?" என்று சற்று ஏளனமாகவும் கோபத்துடனும் வினவினார்.

அரசன் மந்திரிக்குச் சைகை காட்டி அமைதிப்படுத்திய பின், நாதமுனிகளை வணங்கி,  "முத்தமிழிலும் கரை கண்டவரே! இப்பெண்ணின் தேவகானத்தை உம்மால் மட்டும் எப்படி ரசிக்க முடிகிறது? உமது அசாத்தியமான இந்த இசைப் புலமைக்கு என்ன அத்தாட்சி?" என்று பணிவோடு கேட்டான்.

ஒளிவீசும் கண்களுடைய நாதமுனிகள் புன்னகையுடன், "மன்னா! காட்டுமன்னார் எம்பெருமானின் அருளால், இந்த ஊன உடம்பைக் கடந்து ஒலிகளின் நுட்பமான அதிர்வுகளை அநுகூலமாக அறியும் ஆற்றல் அடியேனுக்குக் கிட்டியுள்ளது. உமது அவையினரின் ஐயத்தைப் போக்க இதோ ஒரு பரீட்சை செய்கிறேன். உமது கருவூலத்திலிருந்து நாற்பது நூறு (நான்காயிரம்) வெண்கலத் தாளங்களை ஒரே தருணத்தில் ஒருசேர ஒற்றுங்கள் (ஒலியுங்கள்)! அவற்றுள் ஒவ்வொரு தாளமும் வெவ்வேறான எடைகளைக் கொண்டிருக்கட்டும். அந்த நான்காயிரம் தாளங்களும் எழுப்பும் ஒட்டுமொத்தப் பேரொலியின் அலைகளிலிருந்து, ஒவ்வொன்றின் நுட்பமான ஒலி அதிர்வுகளைக் கொண்டு, ஒவ்வொரு தாளத்தின் துல்லியமான எடையினை அடியேன் கூறுகிறேன்!" என்றார் கம்பீரமாக.

அவையினர் அனைவரும் ஸ்தம்பித்துப் போயினர். "நான்காயிரம் வெண்கலத் தாளங்கள் ஒரே நேரத்தில் ஒலித்தால் எழும் பேரொலியில், தனித்தனி ஒலியின் வேறுபாட்டை அறிந்து எடையைக் கூறுவதா? இது மனித சக்திக்கு அப்பாற்பட்டதாயிற்றே!" என்று திகைத்தனர்.

மன்னனின் கட்டளைப்படி, கருவூலத்திலிருந்து நான்காயிரம் வெண்கலத் தாள்கள் கொண்டுவரப்பட்டு, அவையினரின் முன்னிலையில் ஒரே கணத்தில் பலமாக ஒலிக்கப்பட்டன. அந்தப் பிரம்மாண்டமான வெண்கல ஓசை அரசவையையே அதிரச் செய்தது.

நாதமுனிகள் கண்களை மூடி, தன் தியான ஆற்றலால், எம்பெருமானைத் தியானித்து, அந்த நாத வெள்ளத்தில் தன் காதுகளை ஒருமுகப்படுத்தினார். ஓசையின் அலைகள் மெல்ல மெல்ல அடங்கி அமைதி சூழ்ந்தது.

சட்டென்று கண்களை விழித்த நாதமுனிகள், அந்த நான்காயிரம் தாளங்களின் எடைகளையும் ஒவ்வொன்றாக வரிசையாகக் கூறிக்கொண்டே வந்தார். 

அவையிலிருந்த பண்டிதர்களும் சோழ அதிகாரிகளும் வியப்புடன், அவர்தம் கூற்றுப்படி ஒவ்வொரு தாளத்தையும் தராசில் வைத்துத் துல்லியமாக நிறுத்தினர். அங்கே நிகழ்ந்த அதிசயத்தைக் கண்ட அரசவை மெய்சிலிர்த்தது! நாதமுனிகள் சொன்ன எடையைவிட, ஒரு மாகாணி(2) (1/320 பங்கு) கூடக் கூடவோ குறையவோ செய்யாமல், அத்தனை தாளங்களின் எடைகளும் நூலிழை மாறாமல் துல்லியமாகப் பொருந்தின!

சோழ மன்னன் சிம்மாசனத்திலிருந்து இறங்கி ஓடி வந்து, நாதமுனிகளின் திருவடிகளில் விழுந்து வணங்கி நெஞ்சுருகினான். 

"ஆசாரியரே! முத்தமிழின் முழு வடிவமும் நீரே! சாதாரண மனிதனான என்னை மன்னித்து அருளுங்கள். உமது தெய்வக் காதுகளுக்கு முன்னால் சிங்காசனம் அற்பமானது!" என்று கணக்கற்ற பொன்னையும், மணியையும், வாரி வழங்கிக் கௌரவித்தான்.

நாதமுனிகள், "அரசே! இச்செல்வங்களையெல்லாம் பெருமையுடைய வீரநாராயணபுரக் கோயில் திருப்பணிக்கும், அங்கே இருக்கும் வீரநாராயண ஏரியை விரிவுபடுத்துவதற்கும் செலவிடுங்கள்!" என்றார்.

இச்சம்பவத்திற்குப் பிறகு நாதமுனிகளின் புகழ் சோழ தேசம் மட்டுமல்லாது, அதனைக் கடந்தும் பரவியது. அவருடைய இசையைக் கேட்க வீரநாராயணபுரத்தைச் சுற்றித் தேவர்கள் புடைசூழ, நம்மாழ்வாரின் திருமேனி வடிவத்தைத் தன் மனதில் நிறுத்தி, மன்னனாரது திருவடியின் கீழ் தேவகானத்தை இசைத்துக்கொண்டிருந்தார் நாதமுனிகள்.

நாதமுனிகளைப் பற்றிக் கேள்விப்பட்டுத் திருக்குருகூர், திருவெள்ளறை, திருக்கண்ணமங்கை ஆகிய திவ்யதேசங்களிலிருந்து நாதமுனிகள் எழுந்தருளியிருக்கும் வீரநாராயணபுரம் நோக்கி மூவர் புறப்பட்டார்கள்.

---

அடிக்குறிப்புகள்:

(1)தேவகானம் மற்றும் மனிதகானம்: பழந்தமிழிசை மரபிலும் பூர்வாசாரியர்களின் ஈடு உரைகளிலும், உலகியல் இன்பம் சார்ந்த இசையை 'மனிதகானம்' என்றும், இறைவனுக்காகவே பாடப்படும் தூய இசையை 'தேவகானம்' என்றும் பிரிப்பர்.

(2) மாகாணி: பழந்தமிழர் அளவை முறையில் 1/320 பங்கைக் குறிக்கும் மிகச் சிறிய அளவு ஆகும். நாதமுனிகளின் கணிப்பு இத்தனை சிறிய துளி அளவும் பிசகாமல் துல்லியமாக இருந்தது என்பதை இது காட்டுகிறது.